بسم الله الرحمن الرحیم

میلاد مسعود هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت

حضرت امام رضا (ع) بر همه شیفتگانش مبارکباد 

در سال 1381  ، اینجانب ، اقدام به  پژوهشی در مورد هنر مردمی و مقدس شبیه خوانی ، و جمع آوری مکالمه های شبیه خوانی روز عاشورا کرده و در قالب کتابی به نام "شبیه عاشورا" منتشر نمودم  به لطف حق و با عنایات ویژه آقا ابا عبدالله الحسین (ع) در همان سال اول ،  کتاب مذکور تو سط علاقه مندان خریداری و در مدت اندکی نایاب شد در پی اظهار لطف و توصیه بسیاری از دوستان و علاقمندان، بالاخره بعد از گذشت بیش از ده سال ، کتاب با اصلاحات و اضافات و در قطع جیبی توسط انتشارات حضرت عباس (ع)، منتشر گردید علاقمندان می توانند این کتاب را که مرکز پخش آن  (اردبیل - روبروی دفتر امام جمعه معزز، بازار شهید مدنی کتابفروشی آقای صفرزاده به شماره تلفن 04533235379و شماره همراه 09141520865) می باشد و البته برای فروش به تمامی کتابفروشی های معتبر در استان اردبیل و استانهای ترک زبان توزیع خواهد شد ، تهیه فرمایند ، از کسانیکه از این کتاب برای استفاده در زمینه پژوهش ،یا برای شبیه خوانی  روز عاشورا ، خریداری خواهند کرد التماس دعا دارم ، غلام غلامان آقا اباعبدالله  الحسین (ع) محمد سیمزاری

  



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |
 واگویه احساس یک شب  خوابیدن در کنار رود (غزل)

بیقراری بریده تابم را

دیگر امشب بده جوابم را

 

باز، امشب شکسته افکارم

از سر شب حریم خوابم را

 

دیگر ای ساقی خیالاتم

بده امشب شراب نابم را

 

فطرتم درد می کند بردار

از رخ فطرتم نقابم را

 

قطره ام همنوای رودم کن

بشکن این حلقه ی حبابم را

 

بنگر ای دلبر جفاپیشه

دیده ی خسته و پر آبم را

 

میهن خویش را بکن آباد

دل ویرانه و خرابم را



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |
ترجیع بند (با استفاده از فرازهایی از خطبه ی حضرت زهرا «یکی از معتبرترین اسناد حقّانیت شیعه»)

 

در یم عشق و کرم لولوء لالایم من          بنگریدم که همان ام ابیهایم من

پدرم ختم رُسُل اشرف مخلوقات است           بنتِ محبوب خدا عترت طاهایم من

همسرم مظهر عدل است و جلال حق است        صورت عشق خدا،جلوه ی مولایم من

شیر حق شوهر شایسته و شایان من است          همنشین شه بی یاور و تنهایم من

پدر و همسر من هر دو یم عرفانند          ساحل پر گُهر بین دو دریایم من

دختر ختم نبی اُمِّ امامت هستم        نزد حق صاحب این رُتبه ی والایم من

من چراغ رهِ ظلمانی دنیای شما         ساقی فائضه ی حوض تولّایم من

حق منم،لطف منم،عدل منم، داد منم          سرورِمحشرم و محشرِ فردایم من

سوره ی قدر منم ،قدر شناسید مرا          لابه لای همه آیات هویدایم من

من همان کوثرِ اعطاء شده ی رحمانم         ابتران! چشم گشایید که زهرایم من

شاکی ام من زِ شما محضر قرانِ مبین

رنج من رنج رسول است و خداوند معین

قبلِ پیغمبرتان ،جمله نجاست بودید         مثل دیوان وددان اهل شرارت بودید

دختران؛ زنده به گوران شماها بودند          بسکه بی معرفت و اهل شقاوت بودید

مثل حیوان، همه در بند شکمها مانده          جُملگی بی خبر از رحم و مروَّت بودید

مثل یک آب دهان بود همه ارزشتان          شُهره بر پَستی و همزاد حقارت بودید

له شده خوار شده زیر لگد ها مانده          همه گنداب خور و عین کثافت بودید

همگی اهل ریا ، اهل نفاق و پَستی          زیر بار ستم و درد و ضلالت بودید

پدرم بود که از ظلمتتان بیرون کرد           مثل خفاش همه ،عاشق ظلمت بودید

پدرم بود که با یار و پسر عمِّ خودش          نورتان داد و شما خفته ی  ذلّت بودید

پدرم بود که در اوج سفاهتهاتان          و زمانیکه همه غرق بلاهت بودید...

رهنمون گشت شما را به جهانی بهتر          لیک نالایق این بذل و عنایت بودید

شاکی ام من زِ شما محضر قرانِ مبین

رنج من رنج رسول است و خداوند معین

 

تا فرو بست پدر ،دیده ی خود را زجهان          همه ی کفر و نفاق دلتان گشت عیان

همگی باز گشودید دهان را به نفاق          بسته بودید زمان پدرم جمله زبان

چه شد اکنون که همه تابع شیطان گشتید؟          ای فرومایه ترین مردم بی شرم زمان

ای ستوران شده رام به دست ابلیس           داده بر شَهوتِ دنیا همه افسار و عنان

سرِ هم ریخته دعوای خلافت کردید          نشده خشک،  کفن، برتنِ پیغمبرتان

پدرم دیده فرو بست و به نورش پیوست          لیکن از جهل شما بود ، همیشه نگران

مرتضی؛ حیدر کرار که بر خانه نشست          ماتم ختم رُسُل بر دل او هست گران

دلم از دردو غم وغصه شده مالامال          لیک لب را نگشودم که کنم جمله بیان

منِ پروانه صفت، شمع خودم را دارم          این شمایید که غرقید به دریای زیان

        از شما پیش خداوند شکایت بردم        پیش کس فاطمه،هرگز ننموده است فغان               

شاکی ام من زِ شما محضر قران مبین

رنج من رنج رسول است و خداوند معین

این منم، زاده ی کبرا بشناسید مرا          لقبم ام ابیها بشناسید مرا

کرکسان! دورشوید از تن بی جان نبی           قله ها را منم عنقا؛بشناسید مرا

جاهلان! چشم گشایید و تماشا بکنید          این منم دختر طاها بشناسید مرا

منشینید اگر یار رسواللهید           مانده ام یکه و تنها بشناسید مرا

این منم سرور و سالار زنان دو جهان          همسر شاه تولّا بشناسید مرا

منکر ارثِ بتولید و وصایای رسول ؟          منکران حق عظما بشناسید مرا

مُصحف آرید و بخوانید و بفهمید همه           قصه ی حضرت یحیا بشناسید مرا

سندِ جمله جهان محضر فتوای حق است          منم آن صاحب فتوا بشناسید مرا

همسر ساقی کوثر شه مردانم من          این منم حضرت زهرا بشناسید مرا

شاکی ام من زِ شما محضر قرآن مبین

رنج من رنج رسول است و خداوند معین 

تیره بختان سقیفه!چه شده باورتان؟           که شد ابلیس دنی هم نفس و یاورتان

چه بلا آمده اینک سر قران شما ؟          پس چه شد سوره ی با بیّنه ی کوثرتان؟

نور من لیک نشسته همه جای قران         چشمتان کور شد از شهوت سیم و زرتان

گربسوزد همه قران و بماند اسمش           باز پیداست در آن دختر پیغمبرتان

به خدا مصحف حق جلوه ی آئینه ی ماست          لیک ابلیس نموده همه کور و کرتان

لب فرو بسته و خاموش ؛مهاجر ،انصار           فقط ابلیس نشسته به سرِ منبرتان

روی در روی نبی ،روز جزای موعود           وای برمسلک و اندیشه و بر رهبرتان

یادتان رفته که پیغمبر  پاک پرهیز          گفت: زهراست شفیع گنه محشرتان؟

هر که آزُرد مرا قلب نبی را آزُرد            واز آن می شکند قلب حقِ اکبرتان

به خدا نیست دلم راضی از اعمال شما          دلم آزرده از این روح ستم پرورتان

شاکی ام من زشما محضر قران مبین

رنج من رنج رسول است و خداوند معین

                           بمنه و کرمه –غلام غلامان حضرت زهرا(س) محمد سیمزاری



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |
عید سعید فطر بر همه عاشقان و مهمانان خالص سفره الهی مبارک باشد ، عید فطر پایان دادن به تشنگیست و یاد آور تشنگی تشنه لبان کربلا ،این روز دقیقاً صد روز با عاشورا فاصله دارد ، لذا این ترجیع بند عید فطر را بر عاشورای حسین (ع) پیوند می دهد تا چه قبول افتد و چه در نظر آید «ضمناً از اینکه با این پست فرصت مطالعه و نظر دادن به پست قبلی را تنگ کردم عذر خواهی می نمایم لطفاً دوستان گرامی و همیشه همراه، پست قبلی را هم فراموش ننمایند منتظر نظرات ارزشمندتان هستم 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

«عید سعید فطر در اندیشه شیعه»

فطر یعنی صد قدم تا کربلا          السلام ای تشنه کام نینوا

السلام ای وارث نوح نبی          ای شده وارث خلیل الله را

السلام ای وارث موسی ،سلام          السلام ای وارث روح خدا

السلام ای وارث جدَّت ،حبیب          السلام ای جانشین مرتضی

السلام ای زاده سبط نبی          السلام ای نور چشم مصطفی

فطر یعنی بعدِماهی تشنگی          السلام ای تشنه دشت بلا

السلام ای خون ناحق ریخته          ای قتیلِ دستِ جهلِ اشقیا

ای زکیّ و هادی المهدی حسین          ای به ظلمتگاه، مصباحُ الهدا

فطر،یعنی عروةُ الوثقی ،سلام          السلام ای نور چشم انبیا

فطر یعنی شستشوی ذهن و دل          بهر اخلاص عمل با این ندا:

مستِ پیمانِ الستی، یاحسین!

کل ایمانم، تو هستی یا حسین!

فطر،یعنی روزه را افطار کن          اندکی بهر یتیمان کار کن

چشمها را باز کن از خواب ناز          دید گان خفته را بیدار کن

تشنگی را درک کن از عمق جان          نینوا را با دل خود یار کن

شمرِ دورانِ خودت را کشف کن          روح پاکت را از او بیزار کن

تیغ بر روی امام خود مَکش          هرچه غیرالله را انکار کن

فطر یعنی جرعه ی آبی بنوش          پس سلامی بر شه ابرار کن

دستِ دل از پایِ دامانش مدار          نام او، سرلوحه ی گفتار کن

کودکت را جرعه ی آبی بده          نام اصغر ،زیر لب تکرار کن

فطر، یعنی جان فدای کربلا          پشت، بر هر مسجدِ اضرار کن

فطر یعنی بعدِماهی تشنگی          آب نوش و اینچنین اقرار کن:

مستِ پیمانِ الستی یا حسین!

کل ایمانم، تو هستی یا حسین!

فطر،یعنی بعدِ ماهی انتظار         خوردن از باب کَرَم با اِذنِ یار

فطر یعنی یاد آن تشنه لبان          با کویرِ لب ،کنار چشمه سار

فطر یعنی یادِ عباسِ حسین          در میان فوج لشگر، شرمسار

مشک،پاره دست،افتاده ،ولی          چشم امّیدش به سوی کردگار

یادِ عباسِ علمدارِ حسین          بر زمین نینوا، افتاده زار

عشقبازی با خدا، درشطِّ غم          در میان جنگ و خون و کارزار

زینب و کلثوم و لیلا و رباب          در درون خیمه،اصغر،بیقرار

فطر ،یعنی یادِ عباسِ خجل          بادو چشمِ پر زِخون و اشکبار

یاد عباس جوانمردی که بود          هم عرب را، هم عجم را افتخار

فطر یعنی یادِ عباسی که گفت          زیر لب وقت شهادت این شعار:

مستِ پیمانِ الستی یا حسین!

کل ایمانم تو هستی یا حسین!

فطر یعنی یادِ اصغر،یادِ آب          فطر یعنی یادِ غمهای رباب

یادِ ضجّه یادِ فریاد و فغان          یادِ گریه یادِ دلهای کباب

فطر یعنی روزه را افطار کن          یادِ حسرت،در کنار شطِّ آب

فطر یعنی یاد کن از تشنگی          حسرت شش ماهه و یک لحظه خواب

فطر یعنی یادِ دشت کربلا          یادِ مهرِ مادری،باعشق ناب

مادری کو،دست فرزندش ببست          گفت: فرزندم زِمادر رو متاب

یادِ آن گهواره خالی که با...         دستِ زهرای سه ساله خورده تاب

فطر یعنی که بنوشید آب را          یادِ آن کودک که خونش شد شراب

رفت آن مِی در رگ هفت آسمان          زان پدید آمد همه لُبُّ اللباب

فطر یعنی یادکردِ این شعار          که علی آنرا به خونش کرد قاب:

مست پیمان الستی یا حسین!

کل ایمانم تو هستی یا حسین!

فطر یعنی روزِ پایان صیام          بر علیه دشمنان دین،قیام

فطر یعنی یادِ شاه تشنگان          یادِ لبهایِ کویرِ آن هُمام

یادِ آن لحظه که با خونِ جگر          کرد حجّت بر مسلمانان تمام

دین،فقط دینِ نمازو روزه نیست          دین حق آزاده خواهد؛ والسلام

گر نباشد عدل حاکم بر جهان          هیچ آئینی نمی یابد دوام

دینِ ما،هیهات من الذِّله است          گو: نباشد زندگی ما را به کام

ای خوشا پروانه بودن در سفر          گرچه باشد جغدها را ازدحام

ای خوشا آزادگی در زندگی          عدل گیرد گرحکومت را زمام

فطر یعنی یادِ تشنه یادِ حق          یادِ آن سرنیزه های بی مرام

فطر یعنی لیلةُ القدرِ شُعور          عرض کردن یابنَ زهرا! ای امام:

مستِ پیمانِ الستی یا حسین!

کل ایمانم، تو هستی یا حسین!

بمنه و کرمه ،نوکر بی مقدار ابا عبدالله (ع)

محمد سیمزاری رمضان 1393



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |

«از همه دوستانی که بعد از انتشار اولین مناجات از مجموعه "پانزده پنجره پرواز" لطف کردند و ایرادات را متذکر شدند  دومین مناجات از مناجات خمس عشر را با ترجمه منظوم آن در وبلاگ قرار می دهم امیدوارم که لطف دوستان مستدام باشد التماس دعا »

الثَّانیة: «مُناجات الشَّاکین»

اِلهى‏ اِلَیْکَ اَشْکُو نَفْساً بِالسُّوءِ اَمَّارَةً، وَاِلىَ الْخَطیئَةِ مُبادِرَةً

وَبِمَعاصیکَ مُولَعَةً، وَلِسَخَطِکَ مُتَعَرِّضَةً، تَسْلُکُ بى‏ مَسالِکَ‏

الْمَهالِکِ، وَتَجْعَلُنى‏ عِنْدَکَ اَهْوَنَ هالِکٍ، کَثیرَةَ الْعِلَلِ، طَویلَةَ الْأَمَلِ، اِنْ‏

مَسَّهَا الشَّرُّ تَجْزَعُ، وَاِنْ مَسَّهَا الْخَیْرُ تَمْنَعُ، مَیَّالَةً اِلَى اللَّعِبِ وَاللَّهْوِ،

مَمْلُوَّةً بِالْغَفْلَةِ وَالسَّهْوِ، تُسْرِ عُ بى‏ اِلىَ الْحَوْبَةِ، وَتُسَوِّفُنى‏ بِالتَّوْبَةِ،

اِلهى‏ اَشْکُو اِلَیْکَ عَدُوّاً یُضِلُّنى‏، وَشَیْطاناً یُغْوینى‏، قَدْ مَلَأَ

بِالْوَسْواسِ صَدْرى‏ وَاَحاطَتْ هَواجِسُهُ بِقَلْبى‏، یُعاضِدُ لِىَ الْهَوى‏،

وَیُزَیِّنُ لى‏ حُبَّ الدُّنْیا وَیَحُولُ بَیْنى‏ وَبَیْنَ الطَّاعَةِ وَالزُّلْفى‏، اِلهى‏

اِلَیْکَ اَشْکُو قَلْباً قاسِیاً مَعَ الْوَسْواسِ مُتَقَلِّباً، وَبِالرَّیْنِ وَالطَّبْعِ مُتَلَبِّساً،

وَعَیْناً عَنِ الْبُکآءِ مِنْ خَوْفِکَ جامِدَةً، وِ اِلى‏ ما تَسُرُّها طامِحَةً، اِلهى‏

لا حَوْلَ لى‏ وَلا قُوَّةَ اِلاَّ بِقُدْرَتِکَ، وَلا نَجاةَ لى‏ مِنْ مَکارِهِ الدُّنْیا اِلاَّ

بِعِصْمَتِکَ، فَاَسْئَلُکَ بِبَلاغَةِ حِکْمَتِکَ، وَنَفاذِ مَشِیَّتِکَ، اَنْ لا تَجْعَلَنى‏

لِغَیْرِ جُوْدِکَ مُتَعَرِّضاً، وَلا تُصَیِّرَنى‏ لِلْفِتَنِ غَرَضاً وَکُنْ لى‏ عَلَى‏

الْأَعْدآءِ ناصِراً، وَعَلَى الْمَخازى‏ وَالْعُیُوبِ ساتِراً وَمِنَ الْبَلاءِ واقِیاً،

وَعَنِ الْمَعاصى‏ عاصِماً بِرَأْفَتِکَ وَرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرَّاحِمینَ.

 

مناجات شکایت کنندگان

خدایا شاکی ام از دست این نفس

شده این زندگانی پستِ این نفس

 

که با شیطان راهم او انیس است

به نافرمانی ات ،هرجا حریص است

 

مرا بر راه ابتر می کشاند

به سوی خشم وکیفر می کشاند

 

فکنده گردنم، طوق فلاکت

که رو آرم به وادیِّ هلاکت

 

خدایا نفس من مسلول دنیاست

تمام عیب او معلول دنیاست

 

دراز وپوچ باشد آرزویش

محال و بی نتیجه جستجویش

 

اگر خوبی به سوی او شتابد

یقینا نفسم از آن رو بتابد

 

اگر رنج و غمی آید سراغش

به غم افزون کند هر لحظه داغش

 

تمام میل او ، بیهوده بازی

واز دریای رحم ات بی نیازی

 

وجودش مملوِ غفلت زکویت

وبازم داشته ، از جستجویت

 

که راه توبه را بر من ببندد

و در دنیای دون روحم بگندد

 

خدایا شاکی ام از دست دشمن

نباشد دشمن من ،جز منِ من

 

خدایا شاکی ام از دست شیطان

که جهلم کرده دل را ،مست شیطان

 

خدایا در دلم شیطان،  بیاراست

تمام آنچه از لهو و لَعَب هاست

 

خدایا ! بینِ چشمانِ من و یار

رجیم درگَهَت ،افکنده دیوار

 

خدایا شاکی ام از قلب سنگم

کز آن اشکی نمی ریزد به چنگم

 

خدایا شاکی ام از قلب بی رحم

کز انوار وجودت نیستش فهم

 

شب و روزش شده ظاهر فریبی

دم از غم می زند یا که غریبی

 

خداوندا شکایت دارم از دل

که بر هر جُرم و عصیان گشته مایل

 

ندارم دیگر ای خالق! توانی

تمام هستی و رازم ،تو دانی

 

مگر اینکه بگیرم یاری از تو

مگر آنکه بر آید کاری از تو

 

نجاتم ده خدا، از مکر دنیا

رهایی ده مرا از فکر دنیا

 

خداوندا به جاویدان وَلایت

به حق حکمت بی انتهایت

 

خداوندا به دریای وجودت

نکن غرقم به جز در بحر جودت

 

خدایا دفع کن این فتنه ها را

که یار تو ، کنون تنهاست ،یارا!

 

به نزد دشمنانم ،یاورم باش

سپر باش و پناه و دلبرم باش

 

مرا از راه گمراهی بگردان

خطایم را به عفو خود بپوشان

 

به رحم ات ،ای که دلدار غمینی

تو ارحم از تمام راحمینی





تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |
با سلام و آرزوی قبولی طاعات و عبادات برای دوستان گرامی و مخاطبات ارجمند این وبلاگ ،بعد از ترجمه منظوم حدیث شریف کساء و به دنبال آن لطف و تشویق بسیاری از دوستان (مخصوصاً آنهاییکه همیشه یادشان روشنم می دارد) تصمیم بر آن شد که مناجات خمس عشر را به صورت منظوم  و روان ترجمه نمایم و بعد توفیقی پیش امد که  یکی از ناشران محترم استان قم که غالباً کتب دینی و مذهبی منتشر می نمایند مجموعه این اشعار را در کتابی تحت عنوان "پانزده پنجره پرواز"به انتشار برسانند ، در اینجا یکی از مناجاتهای پانزده گانه را همراه ترجمه و شرح منظوم در وبلاگ قرار می دهم ، به این امید که دوستان با گذاشتن وقت و تدقیق لازم  ، نقطه نظرات خود را مرقوم بفرمایند چرا که برای اصلاح و هرچه بهتر شدن کتاب مذکور فرصت وجود دارد - با سپاس ارادتمندتان محمد سیمزاری 

مناجاة التَّائِبینَ

بسم الله الرّحمن الرّحیم

الهى‏ اَلْبَسَتْنِى الْخَطایا ثَوْبَ مَذَلَّتى‏، وَجَلَّلَنِى التَّباعُدُ مِنْکَ لِباسَ‏

مَسْکَنَتى‏، وَاَماتَ قَلْبى‏ عَظیمُ جِنایَتى‏، فَاَحْیِهِ بِتَوْبَةٍ مِنْکَ یا اَمَلى‏

وَبُغْیَتى‏، وَیا سُؤْلى‏ وَمُنْیَتى‏، فَوَ عِزَّتِکَ ما اَجِدُ لِذُنوُبى‏ سِواکَ غافِراً،

وَلا اَرى‏ لِکَسْرى‏ غَیْرَکَ جابِراً، وَقَدْ خَضَعْتُ بِالْإِنابَةِ اِلَیْکَ، وَعَنَوْتُ‏‏

بِالْاِسْتِکانَةِ لَدَیْکَ، فَاِنْ طَرَدْتَنى‏ مِنْ بابِکَ فَبِمَنْ اَلوُذُ، وَاِنْ رَدَدْتَنى‏

عَنْ جَنابِکَ فَبِمَنْ اَعُوذُ، فَوا اَسَفاهُ مِنْ خَجْلَتى‏ وَافْتِضاحى‏، وَوا لَهْفاهُ‏

مِنْ سُوءِ عَمَلى‏ وَاجْتِراحى‏، اَسْئَلُکَ یا غافِرَ الذَّنْبِ الْکَبیرِ، وَیا جابِرَ

الْعَظْمِ الْکَسیرِ، اَنْ تَهَبَ لى‏ مُوبِقاتِ الْجَرآئِرِ، وَتَسْتُرَ عَلَىَّ فاضِحاتِ‏

السَّرآئِرِ، وَلا تُخْلِنى‏ فى‏ مَشْهَدِ الْقِیامَةِ مِنْ بَرْدِ عَفْوِکَ وَغَفْرِکَ،

وَلاتُعْرِنى‏ مِنْ جَمیلِ صَفْحِکَ وَسَتْرِکَ، اِلهى‏ ظَلِّلْ عَلى‏ ذُنُوبى‏

غَمامَ رَحْمَتِکَ، وَاَرْسِلْ عَلى‏ عُیُوبى‏ سَحابَ رَاْفَتِکَ، اِلهى‏ هَلْ‏

یَرْجِعُ الْعَبْدُ الْابِقُ اِلاَّ اِلى‏ مَوْلاهُ، اَمْ هَلْ یُجیرُهُ مِنْ سَخَطِهِ اَحَدٌ سِواهُ،

اِلهى‏ اِنْ کانَ النَّدَمُ عَلَى الذَّنْبِ تَوْبَةً فَاِنّى‏ وَعِزَّتِکَ مِنَ النَّادِمینَ،

وَاِنْ کانَ الْإِسْتِغْفارُ مِنَ الْخَطیئَةِ حِطَّةً فَاِنّى‏ لَکَ مِنَ الْمُسْتَغْفِرینَ،

لَکَ الْعُتْبى‏ حَتّى‏ تَرْضى‏، اِلهى‏ بِقُدْرَتِکَ عَلَىَّ تُبْ عَلَىَّ، وَبِحِلْمِکَ‏

عَنّىِ اعْفُ عَنّى‏، وَبِعِلْمِکَ بى‏ اِرْفَقْ بى‏، اِلهى‏ اَنْتَ الَّذى‏ فَتَحْتَ‏

لِعِبادِکَ باباً اِلى‏ عَفْوِکَ، سَمَّیْتَهُ التَّوْبَةَ فَقُلْتَ تُوبُوا اِلَى اللَّهِ تَوْبَةً‏

نَصُوحاً، فَما عُذْرُ مَنْ اَغْفَلَ دُخُولَ الْبابِ بَعْدَ فَتْحِهِ، اِلهى‏ اِنْ کانَ‏‏

قَبُحَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِکَ، فَلْیَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِکَ، اِلهى‏ ما اَنَا بِاَوَّلِ‏

مَنْ عَصاکَ فَتُبْتَ عَلَیْهِ، وَتَعَرَّضَ لِمَعْرُوفِکَ فَجُدْتَ عَلَیْهِ، یا مُجیبَ‏‏

الْمُضْطَرِّ، یا کاشِفَ الضُّرِّ، یا عَظیمَ الْبِرِّ، یا عَلیماً بِما فِى السِّرِّ، یا

جَمیلَ السِّتْرِ، اِسْتَشْفَعْتُ بِجُودِکَ وَکَرَمِکَ اِلَیْکَ، وَتَوَسَّلْتُ بِجَنابِکَ‏‏

‏وَتَرَحُّمکَ لَدَیک فَاستَجِب دُعایی وَلَا تُخَیِّب فِیکَ رَجایی 

وَتَقَبَّلْ تَوْبَتى‏، وَکَفِّرْ خَطیئَتى‏ بِمَنِّکَ وَرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرَّاحِمینَ

الهی شرمسارم، روسیاهم

به من پوشانده ذلت را، گناهم

 

مرا دوری زتو بیچاره کرده

شکسته قلبم و آواره کرده

 

ومیرانده دلم را جرمهایم

گرفته استجابت از دعایم

 

تو،ای غایت برای آرزویم

دلیل و مقصد هر جست و جویم

 

دلم را زنده کن با توبه ،یارب

مرا پاینده کن با توبه، یارب

 

امیدی بر کسی جز تونبستم

تو، ای جبران کننده !برشکستم

 

قسم بر عزتت خوار و ذلیلم

تویی در هستی ام تنها دلیلم

 

من اینک خاضع درگاه گشتم

گدای خانه آن شاه گشتم

 

اگر از در برانی بنده ات را

گدای درگه و شرمنده ات را

 

قسم بر عزتت او را کسی نیست

اگر با تو نباشد او، خَسی نیست

 

خودت دانی که من غرق گناهم

سپید ابری بکش روی سیاهم

 

حیاتم گشته چرکین از عیوبم

تو خود میدانی ،علّام الغیوبم!

 

به من نازل بفرما ابر رحمت

که عیبم را بپوشد این شفقت

 

خدای مهربان! عبدفراری...

به جز کوی رَبَش دارد گذاری؟

خدایا عبد نادم را کِه بخشد؟

اگر توبه کند با آه وزاری؟

خدایا گر ندامت ،توبه باشد

که من نادم شدم با دل فکاری

اگر شوید گناهم، عذرخواهی

بسویت آمدم با اشکباری

خدایا هرچه خواهی کن عتابم

دلت راضی شود از بنده باری

خدایا برنگردان ،روی از من

قسم بر قدرت و عزت که داری

مرا شامل نما بر عفو ورحم ات

تو ستاری، علیمی، بردباری

 

خداوندا به من ارفاق فرما

مرا بر رحمتت مشتاق فرما

 

خداوندا به روی بنده هایت

تمام انس و جن ،جنبده هایت

 

دری شد باز با مهرِوجودت

دری که توبه نامیدی زِجودت

 

وگفتی پر کن از عشقم صبوحی

که مشتاقم به توّاب نصوحی

 

چه باشد بنده را دیگر بهانه

اگر وارد نشد زین در به خانه؟

 

الهی معصیت گرناپسند است

به جانت عفو شیرینت، چوقند است

 

چه می شد درب رحمت وانمایی؟

وزشتیِّ مرا ،زیبا نمایی؟

 

خدایا نیستم تنها گنهکار...

که پیشت آمده با حالتی زار

 

خدایا گر ببخشی باز هم من

نباشم در عطایت اولین تن

 

که نافرمانی ات، کردند بسیار

و تو بخشیده ای ، بخشنده دلدار!

 

تو ای آگاه بر احوال مُضطَر

مرا دریاب در این حال پُر شَر

 

ای آنکه نیکی اش در حد اعلاست

ای آنکه بر همه اسرار داناست

 

ای آنکه زشتی مخلوق دیدی

و با زیبائی ات پرده کشیدی

 

کریما! جودِ تو ، گر هست شافی

سیه رویی چو ما را، هست کافی

 

گنهکارم سیه رویم خدایا

اجابت کن دعای بنده ات را

 

امیدم را به نومیدی مگردان

خطایم را به عفو خود بپوشان

 

نوشتم با دل خون، توبه ام را

پذیرا باش اکنون، توبه ام را

 

به رحم ات، ای که دلدار غمینی

تو ارحم از تمام راحمینی



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |
سررسیدهای سالهای گذشته را بررسی می کردم تا اشعار عاشورایی ام را جدا کنم چشمم به شعری عاشقانه افتاد که خواستم تقدیم به دوستانی بکنم که کامنت می گذارند که شعرهایی با مضامینی دیگر هم بگذار ، مخصوصاً علی بهرامی عزیز

 

می خواستی همیشه بمانم کنار تو

گفتی شوم برای ابد غمگسار تو

 

گفتی که راح روح منی ، راضی ام به این

آسوده می شود دل من با قرار تو

 

گفتم مسافرم به مسافر مبند دل

گفتی مرا ببر که شوم یارغار تو

 

گفتم که قلب من فقط از غصه ها پر است

ورنه دلم که هیچ، وجودم نثار تو

 

آئینه وجود تو از عالمی جداست

شایسته است اینکه نباشم غبار تو

 

گفتی : دچارتو شدن دست من نبود

هرگز به عقل خود نشدم من دچار تو

 

گفتی و گفتم و هر دو زبان شدیم

این گشت روزگار من و روزگار تو



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |

من صفحه ای در فیس بوک ندارم

دوستان عزیز ، مخاطبان گرامی ، خواهران و برادران معزز و اساتید خوب بنده که همواره با نظرات ارشادی بنده را راهنمایی می فرمایید، فضای مجازی در کنار تمام مَحسّناتی که دارد متاسفانه معایبی دارد که البته آن معایب مربوط به خود فضای مجازی نیست بلکه بخاطر پدیده نامیمونی به اسم  تاخر فرهنگی است که حقیر قبلاً مقاله ای در این باره نوشته بودم ، تاخر فرهنگی به زبان ساده یعنی اینکه پدیده ای مثل کامپیوتر و اینترنت و وبلاگ و چت و فیس بوک و...در جامعه ای وارد شود ولی فرهنگ استفاده از آن با تاخیر مواجه شود

سرتان را درد نمی آورم دوستانی به من خبر دادند که در صفحه اجتماعی فیس بوک کسی یا کسانی با نام و عکس من اقدام به ایجاد صفحه نموده اند و از آنجائیکه انواع و اقسام تصویر بنده در اینترنت قابل دسترسی است صفحه ای طراحی نموده اند که بیننده شک نمی کند که صفحه توسط خود من مدیریت می شود

 

با وجود اینکه اقدام کنندگان کار خاصی نکرده و یا مطلب خاصی در صفحه نگذاشته اند لذا اصلا نمی دانم که کار ،کارِ دوستان طناز است یا دشمنان حیلت ساز ، لذا فقط به این حد اکتفا می کنم که اعلام نمایم حضور بنده در فضای مجازی فقط و فقط محدود به این وبلاگ و وبلاگ نمایشنامه هایم می باشد و صفحه ای در فیس بوک ندارم (البته فعالین فیس بوک را هم نقد نمی کنم) ولی بنده وبلاگ نویسی را ترجیح داده ام و اگر هم روزی احساس نیاز بکنم خودم اقدام به ثبت نام و فعالیت در فیس بوک خواهم کرد



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |
با تبریک عید بزرگ مبعث - میم و حاء و میم و دال عشقینده یم -

 

 

ساقیا !بیر جرعه ناب و زلال عشقینده یم

من علی تک ،میم و حاء ومیم ودال،عشقینده یم

 

«ای وجود کامیلین اسرار حکمت مصدری »

بی شریکین بنده سی ،باقی برایا اکبری

قیل نظر یاددان چیخاتما بو قده ر سیز نوکری

ناقصم گرچی طریقتده، کمال عشقینده یم

 

احمد مختار سن سن ، افتخارُ العالمین

ائتمیره م من ادعای ماوراء روی زمین

بو جهاندا بیر گوزه ل یوخدور سنین تک نازنین

یوخسا عاشیقلر کیمین منده جمال عشقینده یم

 

اشرف مخلوق سن، عالم یانوندا پستِ پست

قورخورام آخیر اولام شهلا گوزونله بت پرست

گزمیشم میخانه لر ایچره بیر عمری مست ِ مست

ساقیا وئر باده کی من شور و حال عشقینده یم

 

 

بیر گویرچین تک واریم باشیمده عنقا سوداسی

قطره اولسامدا واریم باشیمده دریا سوداسی

باشیمه عشقون سالیب جنتّه ماوا سوداسی

گر محال اولسا وصالون من محال عشقینده یم

 

من اسیر عشقونم هر چند غرق اشتباه

من غلام اهل بیتم گرچی مغروق گناه

شعله شمعون ائده گر کل دونیامی تباه

آند اولا پیمان عشقه من زوال عشقینده یم

 

ساقی سن سن یا محمد(ص) بو جهان میخانه تک

صاحب زنجیر سن سن من ده کی دیوانه تک

گلمیشم کویونده خاکستر اولام پروانه تک

سانماکی من ،قارقالار تک قیل و قال عشقینده یم

 

من کیچیک اولسامدا مرداب جهانه سیغمارام

فقه و عقل و مکتب و کون و مکانه سیغمارام

گوشه ی چشمونله باخسون دای زمانه سیغمارام

سائلم من درگهونده بیر سوال عشقینده یم

 

 

ای نگین عالم خلقت ، الا فخر البشر

ای مجاز ایچره اولان حق و حقیقت ده ن اثر

من گدای نوکران درگهون اولسام اگر

بیل کی کوی مهریده جاه و جلال عشقینده یم

 

بو گئجه اَلده قلم ، قصد شجاعت ائتمیشم

شعریده جرات ائدیب قصد صراحت ائتمیشم

سالکم ،مست اولموشام ائیله جسارت ائتمیشم

کی علی تک، میم وحال ومیم ودال ،عشقینده یم

 

بمنه و کرمه –غلام غلامان محمد(ص)

 محمد سیمزاری



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |
یادداشتی بر فیلم "چ"

 

 

فیلم «چ» اثر هنرمند گرامی ، ابراهیم حاتمی کیا ارزش آنرا دارد که هم به صورت تفسیری و هم به صورت نشانه شناسانه به آن نگاه شود همچنانکه می دانیم نگاه تفسیری در پی "چیستی" بازنماهای عناصر ساختمانی اثر است و پس زمینه های مختلف اثر اعم از پشتوانه های تاریخی ، سیاسی ، روان شناختی و فلسفی اثر را مورد مداقه قرار داده و تاثیر هریک را بر روی ساختار اثر به تفسیر می کشد

تفسیری که متضمن پاسخگویی به چند پرسش اساسی است  اول اینکه انگیزه تحریر یا خلق چنین اثری از جانب هنرمند چه بوده است ؟ آیا هدف خالق اثر، طرح مسئله ای اجتماعی یا معضلات تاریخی است؟ یا انگاره های ذهنی خود را به تصویر کشیده است ؟ دوم اینکه در کل ،خالق اثر، چه می خواهد بگوید و همه تلاشش را برای القای کدام مفهوم بکار برده است؟

پس اگر بخواهیم به نتیجه مطلوبی برسیم باید پی ببریم که آخرین و تازه ترین حرف ابراهیم حاتمی کیا در سینمای ایران چیست ؟

البته اینکار کار سختی نیست چون هرچه  هنرمند تواناتر باشد فهم چیستی و چرایی سخنش آسانتر است ولی با این حال آثاری وجود دارند که در پس یک آسانی قابل رویت سختی غیر قابل رویتی هم در مسیر فهمشان وجود دارد که باید مورد تدقیق قرار گیرد

مارتین اسیلین (البته در باره تئاتر) می گوید : همه چیز اثر از شکل گرفته تا نام شخصیت ها ، دکور، نور، رنگ ، لباس و کلیت اجزاء تشکیل دهنده و همه وهمه نشانه هایی هستند از ذات ماده اثر، یعنی صورت اثر (صرف نظر از ماده تشکیل دهنده آن) به عنوان تبلور ذات ماده خود ، گویای ارزش های نهفته در بطن آن است

البته گاهی هم اتفاق می افتد که مخاطبی از طریق یک نشانه یا اجتماع نشانه های اثر مفاهیمی استخراج کند یا به اکتشاف معانی ای برسد که احتمالاً مد نظر و مراد نشانه ساز (خالق اثر) نبوده و لاجرم قصد انتقال پیامی را نیز از طریق آن نداشته است

با این مقدمه راقم این سطور معتقد است اساساً فیلم «چ» بر خلاف آنچه مشهور شده است در مورد زندگی شهید مصطفی چمران نیست و به قصد به تصویر کشیدن زندگی و رزم آن بزرگوار ساخته نشده است  و این مهم در گام اول از نام فیلم (بعنوان یک نشانه) پیداست ،حاتمی کیا نام فیلم خود را «چ» گذاشته است نه چمران و شاید هم منظورش «چ» مثل چمران باشد و نگارنده این سطور به نگاه استاد فراستی شدیداً انتقاد دارد که در فیلم دنبال شخصیت چمران می گرددو می نویسد :

«مشکل اول فیلم خود شخصیت چمران است. اگر او را از فیلم برداریم یا تبدیل به رزمنده ای بی نام و نشان اش کنیم با بیش و کم همین خصوصیات و کنش ها ، چه می شود؟ شخصیت چریک عارف و متفکر چمران تا حد بسیاری در نیامده. کمی منفعل است. استاد جنگ های چریکی و استراتژی و تاکتیک چریکی نیست. در مقابل حرکات دشمن شارپ نیست. تاخیر دارد. عرفانش هم غایب است. یک صحنه عبادت چیزی نمی رساند. خلوت ندارد. متفکر است و بیشتر سیاسی و اهل پلمیک اما در جواب دشمن راجع به زن و فرزند کم می آورد. یشتر مردم دوست است و ملی تا متفکر. اولین اسلحه گرفتنش خیلی حرفه ای است – با دوربین خوب – اما نه ایرانی. شلیک کردن های بعدی اش بهتر است. این که فیلمساز می گوید چمران اوست، قبول. اما چقدر به چمران واقعی نزدیک است؟ مساله این است. درباره یک شخصیت بسیار مهم و مانده در تاریخ حرف زدن ، شعار ندادن وخصوصی - و شخصی- نکردن اش سخت است. قطعا فیلمساز به جنبه هایی از شخصیت نزدیک تر است و از جنبه هایی دورتر. اما این توجیه کافی نیست. هم باید یک شخصیت درست و واقعی و چند بعدی در بیاید و هم نگاه فیلمساز به او غایب نباشد. نه اینکه فقط با نگاه فیلم ساز مواجه باشیم. حس کلی شخصیت، خلوت و جلوت اش و دیالکتیک آن مهم است، که در فیلم نیست. و جنگ و صلح. آیا چمران اساسا صلح طلب بوده –و قطعا نه سازش کار- یا چریک اما عارف؟ اینها دو چیزاند. آیا می شود سیاسی نبود ، اهل جنگ نبود ، عارف نبود و... و درباره همه این ها در یک آدم حرف زد؟»

مصطفی چمران در سال 1358 از طرف دولت مرکزی وقت جهت خواباندن غائله پاوه به این شهرستان سفر کرده است پاسداران جان برکف هم مدتهاست مشغول دفاع از مردم مظلوم پاوه در مقابل تجزیه طلبان کُرد هستند چمران، جنگی را که در حقیقت برادر کشی است قبول ندارد و سعی می کند جلوی آنرا بگیرد نماینده ارشدی از ارتش به جنگی عاقلانه و با تاکتیک (همچنانکه آموخته است) اعتقاد دارد و پاسداران جان برکف و شهادت طلب امام خمینی (ره) فقط به فکر دفع دشمن و یا شهادت هستند ،رییس اکراد فریب خورده ماتریالیستی است که فقط ریشه جغرافیایی اش کُرد است و گرنه آموزه های غربی و اسراییلی تمام ذهن و دلش را اشغال کرده است ؛ در این بین زنی (که نقش آنرا خانم مریلا زارغی به خوبی ایفاء کرده است) با نوزادی در بغل که نشانه ملموسی از زایش و تداوم حیات است مثل چمران می اندیشد هرچند که چمران را نمی شناسد و علاقه ای هم در اوایل فیلم به وی نشان نمی دهد بلکه او را بعنوان کسی که از مرکز آمده تا آتش جنگ را شعله ورتر سازد می بیند و گلی را که چمران روی اسلحه شوهر زخمی اش گذاشته را با نفرت دور می اندازد

و نگارنده متاسف است که یکی از دوستان منتقد شخصیت فوق الذکر "هانا" را سمبل ترس می داند و چنین می نویسد :

«شخصیت موثر دیگر در این بستر “هانا” است. او نمایش یک ترسو است. حفظ وضعیت موجود هدف غایی اوست. توانایی مرزبندی و شهامت دل بریدن ندارد. انتخاب یک زن برای این شخصیت ریسک بزرگی بوده است اما ارتباط تاریخی زن و زمین کمک بزرگی به این نقش کرده است. هانا تصویر سازش و تسلیم، فرار و حقارت است. جالب است که ضعف اش را با پزهای توجیه گرانه ای می پوشاند: “من نمی توانم جان کسی را بگیرم” “تو وظیفه ات رو انجام دادی” “گوله بندازی گوله میندازند” و. ..و چه کسی می تواند انکار کند که جنگ با وجود آنکه شهید و شهید پرور کم ندارد ولی ترسو و توجیه گر هم زیاد دارد»

این در حالیست که با شخصیت "هانا"؛  فیلم  حاتمی کیا به فیلم "زندگی زیباست" رابرتو بنینی پهلو زده است یعنی کسی که می خواهد زندگی را به هر نحوی که شده زنده نگه دارد ، عجبا! تلاش برای زنده ماندن و حفظ بنیان خانواده ترس است ؟!.

بگذریم در ادامه فیلم مردم پاوه چنان شکست می خورند که فقط اندکی از آنان باقی می ماند مذاکره چمران با رییس جبهه مخالف سودی نمی بخشد وجنگ به داخل شهر کشیده می شود و چمران همراه عده ای از مردان ،زنان و کودکان و تعداد قلیلی از پاسداران و مبارزان محلی در مکانی امن مخفی می شوند و هر لحظه انتظار مرگ (به قول چمران) و شهادت (به قول وصالی ، فرمانده پاسداران) را می کِشند اما در واپسین لحظات دستور فرمانده کل قوا امام خمینی (ره) باعث می شود ژاندارمری و ارتش دست از تساهل و کاهلی کشیده و دشمن را از پاوه بیرون کنند چمران؛ همراه اندک مردم باقیمانده رهایی می یابد

مجال اندک این مقاله اجازه نمی دهد که داستان را کامل بنویسم با وجود اینکه لازم بود چون سکانس به سکانس فیلم دارای نشانه هایی است که ما را به آخرین حرف حاتمی کیا در سینمای ایران نزدیک می سازند و البته «چ»همچنانکه توضیح داده شد  به معرفی یک یا چند  شخصیت محدود نمی‌ماند و آن را بهانه و زمینه‌ای برای بیان پیام و طرح ضرورتی اجتماعی و سیاسی در شرایط کنونی کشور قرار می‌دهد که نگارنده بخاطر پرهیز از اطاله کلام به  این قسمت فیلم نمی پردازد

چمرانی که در فیلم «چ» می بینیم یک شخصیت تاریخی نیست یک تفکر است که بین تفکرات دیگر مانده و شاید در تاریخ ما مدفون شده است ،تفکری که شاید تفسیر دیگری از تفکر دینی است و شاید هم تفسیری متفاوت، از تفکرامام  خمینی (ره) ، اما هرچه که هست با تفکرات موازی خودش هم سان نیست ،

مریلا زارعی نقش زنی را بازی می کند که برادرش جزو دشمنان و شوهرش جزو دوستان است و در بغل بچه ای دارد که سر در گم ترین کاراکتر ابراهیم حاتمی کیا  است  سمبلی از نسل آینده نسلی که در آن گیر و دار ، دست به دست  می گردد و آخرش هم با سرنوشتی نامعلوم در پایان نامعلوم فیلم (از نظر خوشی و ناخوشی )گم می شود ،سرنوشت آن بچه چه خواهد شد؟ آیا او قصاص پدر را می گیرد ؟ آیا او انتقام دایی را خواهد گرفت ؟ اگر بله از چه کسی ؟ از کسانی که کشتندش یا از کسانیکه از مرکز آمدند و آتش جنگ را شعله ور کردند؟ یاانتقام پدر خود را از خانواده مادری می گیرد ؟

و بخاطر همین است که حاتمی کیا این کاراکتر را گم می کند ، نماینده ارشد ارتش از اینکه دولت مرکزی به جای نیرو ی تازه نفس برایش فشنگ فرستاده است عصبانی می شود و به نشانه اعتراض و به بهانه آوردن نیرو با بالگرد برمی گردد چرا که او نه پاسدار خمینی است نه بسیجی کُرد اهل پاوه ، او یک نظامی تعلیم دیده است که به جنگ نابرابر اعتقادی ندارد (صرف نظراز شخصیت تاریخی این کاراکتر،آنچه فیلم به ما نشان می دهد مورد بررسی است )

پاسداران می مانند؛ اما احساسشان جوابگوی گلوله دشمن نیست و چمران تنها کسی است که به مردم می اندیشد نه فقط مردمی که به او پناه آورده اند بلکه مردمی که در دست تفرقه گرفتارند ،چمران ، قرآن به سر می گیرد او به ملیت و مذهب اعتقاد دارد ، قران به سر می گذارد و از ریختن خون برادر اجتناب می کند ؛ او حافظ تمامیت ارضی کشور است ولی معتقد است با برادر کشی این مهم محقق نمی شود

عصای امام خمینی(ره) بالا می رود ودوستانِ تبدیل به دشمن شده،  با زور ارتش، و ژاندارمری از شهر رانده می شوند اما چمران زیاد خوشحال نیست و شاید به فکر زنی است که اکنون نه برادر دارد و نه شوهر و نه خبری از کودکش ، نمی داند از که کینه به دل بگیرد و یا ازبرای که گریه کند

نگارنده این سطور عادت ندارد تا تردید خود را ترویج نماید  ولی مردد است که براستی آخرین حرف حاتمی کیا، تایید چمران خمینی است یا چمران بازرگان ؟   

محمد سیمزاری



تاريخ : | | نویسنده : سیمزاری |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.